Zoals iedere winter, ook nu weer een wintersport,om af te koelen van dagen noeste arbeid en stressverhogende collega’s. Onzekeus viel op een onontgonnen gebied: St. Sorlin D’arves.

 
Dit,relatief nieuwe skigebied in Frankrijk, bestaat uit veelal nieuwe chalets enappartementen. Zoals gewoon bestaat een ‘luxe’ appartement, uit niet meer daneen klerenkast en een balkon, wat meer weg heeft van een vliering.

Maarwat maakt het ons uit. Het appartement kan ons gestolen worden, want we gaanvoor de sneeuw, off-piste afdalingen en het urenlange gevecht met verse, wittevlokjes.

Enkeleweken geleden hebben wij dan ook een reis geboekt naar het appartementencomplex‘Les Fermes de Saint sorlin’. De ervaringen van anderen leerde ons, dat ditcomplex klein is, niet altijd even schoon, maar dicht bij de piste ligt! Theonly thing that matters….

 Onzereisorganisatie verteld ons in alle eerlijkheid dat de appartementen als‘klein’ kunnen worden ervaren. So what, de piste gromt ons tegemoet en ligtklaar om bedwongen te worden. Het zal ons een zorg zijn.

Naenkele aanvaringen met onze reisorganisatie omtrent de locatie, is allesuiteindelijk toch prima geregeld en kunnen we ons intrek nemen in hetappartement.

 
Hoezee!!

- Het skigebied is werkelijk fantastisch

- Het appartement ligt direct aan de piste

- De liften zijn goed onderhouden en nieuw

- De wachttijden bij de liften zijn acceptabel

- Qua pistes overtreft het Val Thorens, maar danook nog eens zonder de vele dronken studenten

Helaas…

- de afwasmachine werkte niet

- de verwarming werkte niet

- wanneer we meer dan 2 kookpitten aanzetten,vloog de elektriciteit eruit

- het zwembad was kapot

- de jacuzzi was niet in werking

- de sauna ging gaandeweg de week kapot

- De reisorganisatie verwijst al onze klachtennaar de beheerder van het appartementencomplex

Overde meeste van bovenstaande klachten kunnen wij wel heenkomen. Zoals gezegd:klein en smerig maakt niet uit, dat weet je wanneer je een budgetreis boekt.Echter, het feit dat er niet gekookt kan worden en dat de verwarming het nietdoet, zijn bijzonder vervelend geweest.

Kortom:dit gebied is bijzonder mooi en je moet hier absoluut geweest zijn. Wil jeechter zekerheid van een goede accommodatie, boek de reis dan niet via degoedkopere reisorganisatie, maarhuur zelf een chalet.

Lieve kinderen,

Rot maar op, ik stop ermee. Ik heb, in al mijn wijsheid, gezien dat er te veel pseudo-intellectueel gelul wordt gedropt op het www.

Natuurlijk weerhoudt mij dit er niet van om te schrijven en dit zal ik dan ook zeker blijven doen, maar jullie smoeltjes moeten leren lachen zonder mijn wirwar van woorden en gedachten.

De mensen die mij interesseren krijgen mijn rotzooi nog wel een keer te lezen, de rest ook, maar dan niet via deze log….

Slaap zacht en wellicht tot ooit.

Kus,

Vlek

Het is vroeg, veel te vroeg. Op een onmenselijke wijze word ik uit mijn slaap geworpen. Een wekker die mij verteld dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen. Een hoofd dat mij verteld dat de alcohol nog niet verwerkt is. Een bui die mij verteld dat ik tot moorden in staat ben. Ik kom in opstand, val terug in mijn kussen maar even later speelt mijn gevoel op. Ik moet opstaan. Er is geen ontkomen aan.

Weer een dag, weer verplichtingen en weer keuzes. Waarom? Omdat er geen ontkomen aan is.
Een nieuw jaar, nieuwe mensen, een nieuw bestuur, nieuwe heerlijkheden, nieuwe keuzes, nieuwe dilemma’s. Waarom? Omdat er geen ontkomen aan is.
Een ding zal nooit veranderen. Elke nieuwe dag en elk nieuw jaar is er één die niet veranderd. Is er één die niet transformeerd met de tijd. Één die niet seculariseerd. Één die elk moment radicaal voor ons kiest. Waarom? Omdat Hij liefde is.

Dames,

Ik vond het botertje! Dank.
Vlek is overigens weer helemaal terug, nieuwe spinsels en dwaasheden volgen snel…

Kus,

Vlek

Iedereen in Nederland heeft, mits voldaan aan de wettelijke eisen, het recht om te kiezen en gekozen te worden.
Dit een groot goed en dient zeker in stand te worden gehouden. Al voor het begin van onze parlementaire democratie hebben burgers het recht om hun stem te verheffen door gebruik van het stembiljet.

Het is fijn om te kunnen kiezen en om gekozen te worden. Helaas gaat een kies ook wel eens rare dingen doen en dat is in mijn geval het probleem.
Mijn kies besloot zich te onttrekken aan het passieve recht een kies te zijn en begon actief irritant te worden.

Geen Vlek op de wereld die dit acceptabel vindt en dus werd ingegrepen. Vanochtend ben ik naar het ‘Medisch Tandheelkundig Centrum’ geweest en heb ik mijn mond het recht van kiezen ontnomen, Hieronder een korte uitéénzetting van de gebeurtenissen:

- 21.30 uur: pijn in kies wordt erger, nog een bier en een paracetamol
- 22.30 uur: meer bier en wat gegrom
- 00.00 uur: zachtjes wegdoezelen en smakkend slapen

Om 08.00 uur de volgende morgen werd ik met veel lawaai uit mijn mond gewekt. Mijn kies heeft besloten zijn strijd voort te zetten en ik heb inmiddels het gevoel dat ik met een trein de liefde bedreven heb.

Even wil ik terug grijpen op het bier, maar de tandarts zal al tranen schreeuwen van de huidige geur uit mijn bakkes, dat ik (in al mijn goedheid) besluit 2 ibuprofen te nemen.

De uren die volgden waren ronduit verschrikkelijk. Mijn kies besloot door te vechten tot het bittere einde, waardoor ik de neiging kreeg al mijn tanden maar te laten trekken. De andere tanden kwamen op de hoogte van deze gedachtengang en begonnen spontaan pijn te doen.

Met tranen in mijn ogen, en tot mijn tanden gewapend met pijnstillers, kwam ik aan de bij de noodtandarts. Nu heb ik sowieso geen enkel vertrouwen in mensen die in mijn mond willen kijken, maar een noodtandarts baarde mij serieuze zorgen. Wanneer word men in vredesnaam ‘noodtandarts’? In ieder geval was ik er wel van overtuigd dat het geen gewaardeerde, hoogstaande tandentrekker zou zijn. Na het nodige geloer in mijn mond besloot meneer over te gaan tot het verwijderen van mijn ‘wijsheidstand’. Mond open, spuit in, nog een spuit in, 10 minuten wachten met een bek van steen en weer liggen op de stoel. Aangezien mijn tong voelde als een winegum begon ik zachtjes te kwijlen, terwijl mijn arts een uit de hand gelopen nagelknipper uit zijn broek toverde.

Vlek riep al zijn Goden aan en besloot mee te werken. Het is per slot van rekening kiezen of delen. En lieve lezer, deze arts wist wat hij wilde. Er was geen houden aan, mijn hoofd slingerde van onder naar boven en van links naar rechts, terwijl mijn nood in bange dagen in zijn hum kwam was ik bang dat hij dacht dat mijn hele kaak moest worden verwijderd.
Juist toen ik besloot dat mijn persoonlijke Hannibal niet zou stoppen voor ik ik het leven had gelaten, schoot mijn hoofd terug en had ik een watje tussen mijn kaken. Hannibal kreunde nog even na van genot, alvorens hij opdreunde wat ik de aankomende dagen wel en niet mocht doen.

Ik knikte braaf en stiefelde richting uitgang. Eén ding weet ik nu zeker, ik kies verstandiger dan kiezen ooit zullen worden.

19.30 uur. Voor mij een magisch tijdstip. Toen ik bij mijn ouders woonde en klein was, moest ik altijd om 19.30 uur naar bed. Om 19.15 uur tandenpoetsen en daarna nog een rondje fietsen. Het waren de onbezorgde jaren, jaren waarin ik TMF niet kende, nog in de veronderstelling leefde dat ook jongentjes ongesteld konden worden en dat meisjes gewoon een kleine piemel hadden.

Inmiddels ben ik bijna 22 en heeft 19.30 uur voor mij geen betekenis meer. Waarschijnlijk had tot volgend jaar juni niet meer aan mijn kinderjaren gedacht, ware het niet dat ik vanavond om 19.30 uur MTV aanzapte en ‘terilekst’ en ‘Spacekees’ tegenkwam.

Spacekees en Terilekst – Ik wil een meisje

Ga uit m’n weg
Ik ben geil en ik wil met een vrouw naar bed
Ja, gebruik maar een kunstpik
Ik weet zeker dat je stompie de kunst niet flikt
Zolang ik de klit kan vinden daar beneden loop het wel los
Ook al ben ik wat onzeker of ze met de grootte van m’n worst wel kan leven.

Ik strijk even met mijn hand door mijn haren, wrijf in mijn ogen, schiet half in de lach en word dan woest. Een ongecontroleerde razernij maakte zich van mij meester.

Een woede, niet eens gericht tegen de uitvoerders van dit muzikale opzetje, een beetje richting de heren van MTV, maar bovenal een woede richting Nederland.

Nederland, het land dat overloopt van tolerantie, het land waarin wij inmiddels gevangen zijn in onze eigen vrijheid.
In de afgelopen jaren heeft Nederland laten zien dat ze niet om kan gaan met een tolerant beleid. Juist een tolerant beleid zou het meest grensbepalende beleid moeten zijn.

Jan Peter probeert het nog met zijn ‘normen en waarden debat’, maar Nederland is afgestompt. Ze zwelgt in haar eigen smerigheid. Niets is onacceptabel en juist en onjuist bestaat niet meer, want alles is ‘persoonlijke interpretatie’. De tolerante maatschappij is verworden tot een individualistische grot van ellende. Het enige dat telt is zelfbevrediging en persoonlijke consumptie.

Fuck, mijn emmer loopt een beetje over van tolerantie.

Ik voel mijzelf een beetje koning. Koning van mijn huisje, van mijn leven en een heel klein beetje jouw koning. Graag droom ik van mijzelf in een purperen gewaad de scepter zwaaiende over u allen. Iedereen zou voor mij buigen en mij adoreren.
Gelukkig word ik ook altijd weer wakker, mijmer nog even weg, om vervolgens met 2 benen de wereld in te stappen in de wetenschap dat echt heldendom moet worden verdiend met daden.

Lang leve onze democratie. Sinds jaar en dag wordt het plebs dom gehouden. Scheiding der machten, referenda, vrijheid van meningsuiting. Het wordt ons allemaal door onze strot gedrukt en wij moeten blij zijn. Blij met onze verworven vrijheden, blij met onze keuzemogelijkheden, blij met ons democratisch stelsel en bovenal moeten wij blij zijn met ons koningshuis.

Ver van mijn warme bed ligt een jongentje prinsheerlijk te slapen. In een groot donzen kussen droomt hij van lintjesknippen, handjes schudden en een stiekeme vrijpartij met Maartje van Wegen.
Nee, hij heeft er nooit iets voor hoeven doen. Zijn bul lag klaar voor zijn geboorte, zijn bedje was gespreid voor ‘de daad’ plaatsvond en zijn vrouw had een verblijfsvergunning voor ze wist waar Nederland lag.

De hoogste vertegenwoordiger van ons land mag ik niet kiezen. Het enige vereiste aan onze volksvertegenwoordiger is een IQ hoger dan 60. Maar laten wij wel wezen. Moet een dergelijke functie niet bekleed worden door de juiste persoon, in plaats van de juiste zaadcel op het juiste moment?

Natuurlijk kent het huis van Oranje een lange en mooie traditie, maar wordt het niet eens tijd om deze traditie te analyseren en misschien te concluderen dat het niet zo democratisch is? Is de functie-inhoud van het koningsschap eigenlijk wel zo minimaal als men zegt? En waarom worden alle critica’s van het koningshuis structureel tegengewerkt? Waar is de ruimte voor het debat?
Misschien snoert het koningshuis mijn wel indirect mijn mond. Ik mag haar bejubelen en van haar houden, maar kritiek vind geen vaste aarde in huize het Loo.

Zwaai maar met je scepter beste prins. Betreed met rasse schreden de poorten van je eigen luchtkasteel. Glimlach breed, knip je linten met overgave, maar vergeet nooit dat je prins bent van een land vol stemgerechtigden, die overal over mochten stemmen, nou ja, bijna alles…

Hoezee, hoezee, hoezee….

Vlek is aan het klussen geweest. Nu ben ik nooit zo handig geweest, maar onderstaand fotootje wil ik jullie niet onthouden…

En wat krijg je dan…..Inderdaad, een trots Vlekje!!

Aaaargh, Rianne…..hoe lief kan je zijn!!!

Na al dit vlijtige gepruts was het tijd om samen met broer de hele avond gek te doen in de stad..lief,lief broertje van me…

KAMPEN – 2 augustus 1983. Na een heftige en intense bevalling bekruipt Vlek de wereld van het verderf. Na bijna 9 maanden rust en kalmte in de (nog altijd!!!) strakke buik van moeder Vlek besloot ik dat het tijd was geworden om de wereld te veroveren. Door nauwe gangen en raar geurende holen trapte ik mijzelf een weg richting het licht.

Het licht bleek te fel, de mensen te groot en mijn durf te klein. Luid schreeuwend en trappend bedacht ik mij dat ik misschien nog negen maanden moest blijven in de grot van de liefde, maar het was te laat. Voor ik het wist werd de antenne van mijn navel geknipt, hing ik met mijn hoofd naar de grond en werden mijn vingers geteld. Ik was mens en ik was verantwoordelijk voor mij eigen daden.

KAMPEN – 2 augustus 1983. Enigzins geschrokken lig ik in mijn ledikant. Ik heb plots een vader en een moeder, 2 broers, mijn naam is Vlek en ik ben geboren in het kamertje rechts-achter, op de eerste verdieping van de Wortmanstaat, nr. 294.

KAMPEN – 13 december 1999. Ik ben van de eerste schrik bekomen en heb inmiddels een mening, haar op mijn buik en een oranje brommer.
Het was om ongeveer 22.30 uur toen ik mijn wekelijkse stapavond aanving. Met te veel gel in mijn haar en te weinig geld in mijn broek toog ik richting mijn stamkroeg. Nu kan ik veel vertellen over kroegen in Kampen en ik denk dat dit uw reinste fantasie zal overtreffen, maar om mijn status niet te grabbel te gooien lijkt het mij beter dit niet te doen.
23.00 uur, ik zit geforceerd nonchalant op een kruk wanneer mijn oog gegrepen wordt door een schoonheid welke haar weerga niet kent. Ik word gevangen door een vrouw, welke later mijn vriendin werd, daarna mijn ex en daarna nog een paar keer voor 1,5 uur mijn vriendin.

Hoe dan ook, op het moment van de ervaring besloot ik dat ik van haar zou gaan houden tot mijn dood. Deze naive, geromantiseerde gedachte heeft mij die avond gered. Met alle tederheid die ik bezat, besloop ik haar, danste en veroverde haar. Aan het einde van de avond besloot ze dat ik genoeg had geleden en mocht mee naar haar ledikant.

Samen dansten we naar huis. Onderweg halfzoenend in te kleine steegjes, van binnen schreeuwend van geluk, maar uiterlijk de kalme Ijssel vertolkend. Eénmaal aangekomen bij haar flatje op de eerste verdieping sloegen de zenuwen pas echt toe. Twijfel over mijn (on)kunnen, gaat ze gillen wanneer ze mij in het licht ziet? Maar éénmaal de dekens omarmd verloor ik bepaalde zenuwen, terwijl andere juist geprikkeld werden.

De uren die volgden wil ik u onthouden, maar toen ik éénmaal weer op aarde was ontdekte ik waar ik was beland. Ik bevond mijzelf in een kamertje, rechts-achter op de eerste verdieping van de Wortmanstraat, nr. 294.
In een flits maakt een panische angst over mij meester, ik probeer mijn ratio uit te schakelen en het lot te bejubelen, maar het is te raar. Adrenaline giert door mijn lijf, I need a smoke…

Vertwijfeld verlaat ik haar huis. De vrouw van mijn dromen slaapt in de kamer waar ik ooit heb gevochten voor mijn eerste ademteug, ik heb met haar geslapen in de kamer waar de geur van Vlek al hing, lang voor ze van mijn bestaan wist.

KAMPEN – 15 juli 2005. Met de trein kom ik de stad van mijn verleden binnen en bovenstaande gedachten glijden langs mij heen. Een glimlach, een mijmering. Even verlangen naar nostalgie mag. De vrouw van mijn dromen bleek ook mindere kanten te hebben. Kampen heb ik inmiddels achter mij gelaten, maar de Wortmanstraat knipoogt nog even wanneer ik voorbij kom en 1 ding weet ik zeker: ooit kom ik terug op nr. 294. Ik weet niet wat de reden zal zijn en ik weet niet wat het mij zal brengen, maar ik wacht op de magie van mijn Wortmanstraat.